awake and asleep...

zabawa w wyszukiwanie szczegółów

2012-01-27T09:28:00.004+01:00

sprawiliśmy sobie ostatnio z najmłodszym mały prezent. teraz godzinami siedzimy i wpatrujemy się w rysunki w poszukiwaniu ciekawych szczegółów i szczególików. wyszukujemy wszystkie koty dachowce, paryżanki z pieskami, rowerzystów, kelnerów itp., itd. snujemy się uliczkami rysunkowego Paryża zaglądając do bram, kafejek i parków. liczymy piętra w kamiennicach i wieże Eiffla na tle miasta i nie możemy oderwać wzroku od ilustracji Jean-Jacques Sempé!

128 stron rysunków i tylko sześć zdań!
w sam raz dla kogoś kto nie umie jeszcze czytać jak J.
chwilowo nie ma lepszej rozrywki!

ilustracje pochodzą z książki:
Paryż, Jean-Jacques Sempé
Czuły Barbarzyńca Press

zmiany, zmiany

2012-01-26T14:48:00.010+01:00

chłopcy rosną a wraz z nimi ich pokój. właśnie pożegnaliśmy z ostatnim śladem epoki niemowlęcej najmłodszego brata - dziecięcym łóżeczkiem ze szczebelkami! przez pokój przeszło małe tornado i powymiatało wszystko, co nam nie pasowało do wnętrza dużych chłopców. jak było przedtem można zobaczyć tu i tu, no i jeszcze tu. teraz jest więcej miejsca do zabawy i nie tylko. ciekawe czy starszym braciom się spodoba, gdy wrócą za kilka dni z ferii zimowych?

my tymczasem delektujemy się słonecznym, leniwym porankiem z ciekawą książką, o której w kolejnym poście.

w poszukiwaniu utraconego.... smaku

2012-01-24T13:24:00.016+01:00

babcine podwieczorki z dziecięcych lat to istna rozkosz dla podniebienia. w sumie nic szczególnego a jednak. kubek parującego ciepłego mleka, takiego prosto od Zorzy* i wyśmienite ciasteczka owsiane aromatyczne i aż ciągnące się niczym krówka. i choć cudowne lata dzieciństwa minęły bezpowrotnie, to smak owsianych ciasteczek czuję nadal gdzieś na skraju podniebienia, smak coraz bardziej ulotny ale idealny. nigdy potem nie jadłam równie dobrych ciastek owsianych, a wypróbowałam ich setki. trafiały się różne, raz zbyt twarde, raz zbyt kruche, za bardzo mączniste albo za mało owsiane. moje poszukiwania trwają nieprzerwanie do dziś, bo choć przepisów na owsiane ciasteczka nie brakuje, zawsze jednak będę tęsknić za tamtymi z dziecinnych lat... jedynymi w swoim rodzaju, niepowtarzalnymi, których smak utraciłam bezpowrotnie...

dziś przepis z tej oto strony... wspomniałam o niej w moim poprzednim poście. owsiane ciasteczka wyszły bardzo dobrze. zmieniłam nieco oryginalny przepis i dodałam żurawinę zamiast rodzynek. w smaku i konsystencji odrobinę przypominają tamte z dzieciństwa, choć nadal daleko im do tych oryginalnych. wyśmienicie smakują z kubeczkiem gorącego mleka, w przytulnym, przepastnym fotelu, przy dobrej bajce!

Ciasteczka owsiane z żurawiną

Składniki:
2 szklanki mąki

1 szklanka płatków owsianych błyskawicznych
1 szklanka miałkiego trzcinowego cukru
1 łyżeczka cynamonu
1 łyżeczka proszku do pieczenia
szczypta soli
200 g miękkiego masła
2 duże jaja
waniliowy olejek zapachowy
spora garść suszonej żurawiny

Rozgrzać piekarnik do 180 C stopni.
Jaja roztrzepać w misce, dodać żurawinę i olejek, odstawić na około 30 minut.
Mąkę przesiać z proszkiem do pieczenia, cynamonem i szczyptą soli. Masło utrzeć na puszystą masę, dodać cukier trzcinowy i ucierać dalej. Następnie wlać masę jajeczną i całość dobrze wymieszać. Na koniec stopniowo dodawać sypkie składniki: mąkę i płatki owsiane i dobrze wyrobiać. Ciasto nakładać łyżką na rękę i formować kuleczki, z których następnie robić placuszki. Placuszki układać na blasze wyłożonej papierem do pieczenia. Piec w nagrzanym piekarniku przez 12-15 minut aż będą złociste. Po upieczeniu wystudzić na kratce i schować do szczelnego pojemnika. Na następny dzień smakują najlepiej.

Smacznego!

* tak miała na imię krowa niejakiej pani Ani, od której moja babcia codziennie dostawała mleko. Zanim jednak je dostała musiała przeleźć przez dziurę w płocie dzielącą działki i wieś, przejść przez las i łąkę i poczekać na udój. Dopiero wtedy wracała z pełną gorącą jeszcze kanką do domu w sam raz na podwieczorek.

antidotum na szarugę

2012-01-23T11:26:00.008+01:00

bezbarwność i zaokienna monotonia są na dłuższą metę dla mnie n i e - d o - z n i e s i e n i a! dlatego walczę wszelkimi możliwymi sposobami, aby nie poddać się tym zgubnym stanom sprzyjającym tej szarej aurze. uzbrojona w dobrze naostrzone pędzle i nabite farbą tuby i tubki jestem gotowa do ataku na czającego się za prawie każdym rogiem wroga. z kolorową artylerią nie ma teraz absolutnie żadnych szans! oto moje antidotum na szarugę. moja sztuka wojny z chlapą pośniegową i styczniowym smutkiem.

Rajski ptak, akryl na tkaninie, 45x45cm

PS. a komu się nie chce malować... niech sobie coś upiecze np. ciasteczka owsiane z tego pysznego nowo odkrytego błękitnego bloga!

bajka o małej deszczowej kropli

2012-01-22T13:39:00.008+01:00

w śnieżne zimowe wieczory przychodzą do głowy różne bajkowe pomysły, takie jak na przykład ten poniżej...

Pewnego razu gdzieś wysoko na niebie mieszkała mała, ale bardzo ciekawska, deszczowa kropla. Od chwili, gdy tylko się pojawiła na świecie nie mogła wprost usiedzieć na miejscu i tak się strasznie wierciła i kręciła, że w końcu, w pewnej chwili niespodziewanie ześlizgnęła się z chmury, na której mieszkała i zaczęła spadać. Spadała, spadała, spadała i spadała i już myślała, że to spadanie nigdy się nie skończy. Że już na zawsze pozostanie gdzieś z dala od swego domu, od chmur. A najstraszniejsze w tym spadaniu były dwie sprawy. Po pierwsze nie wiedziała jak długo można tak spadać w dół i czy w którymś momencie nie znudzi jej się to spadanie. A po drugie martwiło ją też to, że być może już nigdy nie zdoła powrócić na swą chmurę. Bo przecież spadając tak ciągle w dół nie możliwym jest, aby trafić z powrotem na górę, na swoją chmurę.

Jednak musicie wiedzieć, że nasza deszczowa, ciekawska kropla nie wiedziała jeszcze o wielu innych rzeczach, o których się jej nawet we snach nie śniło. A przede wszystkim o tym, że jej obawy były absolutnie bezpodstawne, bo tam gdzie spadała czekało ją mnóstwo przygód, a i powrót na chmurę przy pewnych sprzyjających warunkach też był możliwy! Ale wracajmy do kropli.

Gdy więc tak spadała i spadała, spojrzała kątem oka na prawo i na lewo i ku swojemu zdumieniu zauważyła, że razem z nią spadają inne, ale całkiem do niej podobne krople. I wszystkie one pędziły z tą samą prędkością i w tym samym, co ona kierunku, czyli w dół.
A w dole zaczynało już COŚ majaczyć... COŚ bliżej nieokreślonego, bo jeszcze zamglonego, ale COŚ całkiem nowego i intrygującego. COŚ niepodobnego do tego, co przywykła do tej pory oglądać, bo bardzo kolorowego. I im szybciej i dalej leciała, to TO COŚ robiło się coraz bardziej wyraźne i coraz bardziej interesujące. Kropla spojrzała na przelatującą obok inną kroplę i zawołała: „Hej mała, dokąd tak pędzisz?”
Gdy ta druga zrównała się z nią we wspólnym pędzie, odparła: ”Wcale nie taka mała, wypraszam sobie! Kto wie być może jestem taka jak ty, a może nawet większa?”
„Dobrze, nie gniewaj się... Lepiej powiedz, dokąd tak spadasz???” - krzyknęła ciekawska kropla.
„Szczerze mówiąc nie wiem. Wszyscy spadają to i ja też! W kupie raźniej, no nie?” Zaśmiała się głośno i poleciała dalej w dół bez słowa pożegnania.
W tej samej chwili nieoczekiwanie coś ogromnego i czarnego ze strasznym łoskotem przeleciało w poprzek drogi i potrąciło małą kroplę i kilka innych obok lecących tak dotkliwie, że omal nie straciła równowagi i nie poleciała w przeciwnym kierunku. Zrobiwszy podwójne salto w tył z trudem odzyskała orientację w przestrzeni powietrznej, otrząsnęła się i z niezłym mętlikiem w głowie poleciała dalej w dół.
„Co to było?” - pomyślała. „Nigdy nie widziałam czegoś takiego wcześniej. Następnym razem muszę bardziej uważać, bo ta podróż robi się trochę niebezpieczna!”

Tymczasem mgły opadły i oczom ciekawskiej kropli zaczął ukazywać się nieznany dotąd widok. Bezsprzecznie jej wyprawa dobiegała kresu i lada chwila miało się ujawnić to COŚ, do czego tak bezwolnie zmierzała. W dole lśniły jakieś kolorowe plamy, z których sterczały wielobarwne, obłe i nie tylko kształty, zupełnie niepodobne do chmur. Coś małego poruszało się w różnych kierunkach wydając rozmaite, dość donośne dźwięki. I było to wszystko coraz bardziej kolorowe, wyraźne i ruchliwe. Z wrażenia otworzyła szeroko oczy i nagle w ostatniej sekundzie zauważyła, że z naprzeciwka zbliża się do niej druga całkiem podobna kropla, z którą za chwilę się zderzy z wielkim hukiem. Czym prędzej zamknęła więc oczy i pomyślała: „Niech się dzieje, co chce, to już koniec! Żegnajcie chmury! Żegnaj niebo! Żegnajcie!”

Lecz cóż to zamiast śmiercionośnego zderzenia nastąpiło tylko głośne „pluuusk” i mała kropla poczuła jak wpada w coś mokrego i płynnego, a błogie, przyjemne falowanie otacza całe jej ciało. Coś bardzo znajomego wessało ją bez reszty. A głośne, miarowe: „pluuusk, pluuusk, pluuusk!” rozbrzmiewało dookoła raz po raz, to dalej to znowu bliżej. Przyjemne, ciepłe kołysanie natychmiast ukoiło jej skołatane nerwy i mała, ciekawska, deszczowa kropla postanowiła otworzyć oczy, by sprawdzić gdzie jest i co się stało. Powoli otworzyła najpierw jedno oko, a potem drugie. Gdzieś bardzo wysoko nad głową był jej dom, jej przytulna, puszysta chmura gęsto zasnuta innymi nieznanymi chmurami, z których ciągle spadały podobne do niej krople pluskając głośno to tu to tam o coś ciekłego, w czym była zanurzona. Niespiesznie rozejrzała się dookoła i zauważyła, że nie jest zupełnie taka sama, że obok niej roi się od innych małych kropel.
„Są tu wszystkie... Tu na dole razem ze mną, więc nie jest tak źle! Przynajmniej jak coś... To nie ja jedna, tylko my wszystkie! Ale zaraz, zaraz gdzie my właściwie jesteśmy i co to jest ??? Zamiast miękkiej, puszystej, chłodnej chmury jakaś mokra i ciepła kałuża, szeroka i długa jak okiem sięgnąć. A dookoła jakieś dziwne, kolorowe, nieruchome twory nie podobne do niczego, co wcześniej widziałam. I jeszcze jakieś inne kolorowe stwory biegające pomiędzy tymi nieruchomymi i robiące zupełnie bez powodu tyle hałasu i zamieszania, jakby, co najmniej zobaczyły grom z jasnego nieba albo trąbę powietrzną! Co to właściwie jest???”
Nagle jeden z biegających stworów zbliżył się i jednym susem wskoczył w sam środek kałuży pełnej kropel. A zrobił to tak szybko, że biedne krople nie zdążyły nawet pomyśleć o ucieczce, a co dopiero uciec. Stwór skoczył i zrobił wielkie „pluuusk” a kilkadziesiąt kropel ze strachu wyskoczyło w górę i na boki, po czym gdzieś zniknęło na zawsze. Mała deszczowa kropla w jednej chwili została zmieciona ze swego bezpiecznego miejsca w drugi koniec kałuży. Cała rozdygotana i zdenerwowana, podobnie jak inne krople, długo nie mogła dojść do siebie. Ruchliwy stwór na dwóch nogach oddalił się na moment, by po chwili znowu podbiec i z równie głośnym „pluuusk” wskoczyć w ledwo uspokojoną kałużę. Zrobił to jeszcze ze dwa razy, po czym pobiegł gdzieś w kierunku jakiegoś kolorowego wahadła, na którym bujały się inne hałaśliwe, podobne mu stwory.
Rozedrgane i porozrzucane we wszystkie strony krople z ledwością zdążyły pozbierać się jako tako, gdy nagle do ich kałuży podeszły cztery..., białe..., kosmate i długie stwory, które zaczęły chodzić w te i z powrotem jakby czegoś szukając na dnie rozlewiska kropel. Po chwili coś różowego i długiego zanurzyło się w wodzie wydając przy tym kilka dźwięków coś na kształt ”mlask, mlask, mlask” i zabierając najbliżej pływające krople w ciemną otchłań, w której schowało się także to coś różowego. Już nigdy potem ich nie zobaczyły i słuch o nich zaginął na zawsze. Tymczasem coś nad kałużą zrobiło głośne „hau, hau, hau” i zniknęło razem z czterema białymi i kosmatymi.
Na jakiś czas zapanował spokój. Mała deszczowa kropla zmęczona ostatnimi wydarzeniami postanowiła się zdrzemnąć. Inne krople poszły za jej przykładem i już wkrótce cała kałuża zapadła w błogi, spokojny sen. Z nieba nie spadła już ani jedna kropla. Powoli dookoła robiło się coraz ciemniej i ciszej, bo biegające, hałaśliwe stwory gdzieś sobie poszły. Wszystkie krople uspokojone, że nic już się więcej dziś nie wydarzy cichutko pochrapywały w atramentowej toni kałuży. Spały tak mocno, że nawet nie poczuły, kiedy do kałuży podszedł jakiś czarny cień na dwóch cienkich nóżkach i cicho i bezszelestnie zanurzył coś szpiczastego w wodzie i zabrał kilka śpiących kropel, a potem z trzepotem odleciał w niebo.
Zrobiło się jeszcze ciemniej i nad kałużą rozbłysło jakieś światło, nie tak jasne jak słońce czy gwiazdy, ale dość jasne by oświetlić wszystko dookoła. Światła zapalały się jedno po drugim w pobliżu kałuży i kilka świetlistych kul przejrzało się w lustrzanej tafli wody. I tak spokojnie i pięknie mogłoby być już zawsze, gdyby nie jakiś niepokojący dźwięk, który nie wiadomo, kiedy wyłonił się z nocnej ciszy i zbliżał się coraz bardziej w stronę zatopionej we śnie kałuży. Wtem z ciemności prosto w oświetloną złocistym snopem wodę wjechały dwie olbrzymie obręcze i z pluskiem przetoczyły się przez sam środek kałuży przecinając ją na pół i budząc zaspaną kroplę i jej siostry. Tego już nikt się nie spodziewał. Nagle połowa kropel znalazła się po jednej stronie przeciętej kałuży a połowa po drugiej, kilka zaś nieuważnych kropelek na zawsze zniknęło gdzieś w ciemności uniesione w dal na toczących się obręczach.
Mała kropla marzyła już tylko o tym by móc z powrotem wrócić do domu, do swojej bezpiecznej, miękkiej chmury. Zaczęła bardzo żałować, że tak niefrasobliwie ześlizgnęła się w dół. „Gdyby, chociaż zdawała sobie, choć trochę sprawę, co ją tu może spotkać, siedziałaby grzecznie na chmurze razem ze swymi siostrami zamiast moknąć tu teraz w ciemności. Trzeba było wymyślić jakby tu wrócić z powrotem na górę. Czy jest to w ogóle możliwe, czy też już na zawsze zostanie tu na dole???” I gdy tak rozmyślała nie zauważyła, że powoli zaczęło świtać, kuliste światła nie wiedzieć, kiedy pogasły a nad kałużą nastał słoneczny poranek. Widok jasnych chmur nad głową i blask słońca odbijający się w tysiącach uśmiechniętych kropel wprawił małą ciekawską kroplę w dobry nastrój. W tak dobry nastrój, że aż niezwykły, zważywszy na okoliczności. Ciepłe promienie słońca delikatnie muskały jedną kroplę po drugiej i jakimś cudownym sposobem zamieniały je w niewidzialną mgiełkę, po czym ta unosiła się w górę ku jakże znajomym i miłym oku chmurom.
W pewnej chwili mała deszczowa kropla poczuła na swych policzkach dotyk słonecznego promienia i z lekkością oderwała się od kałuży i niczym piórko uniosła się i pofrunęła w górę ku niebu, ku słońcu, ku chmurom. Leciała, leciała i leciała unosząc się coraz wyżej i wyżej zostawiając w dole coraz mniejszą, srebrzystą taflę kałuży, hałaśliwe dzieciaki, spragnionego, białego, kudłatego psa i małego nocnego ptaszka, nieostrożnego rowerzystę i kuliste latarnie na kolorowym placu zabaw gdzieś w miejskim parku...
Powoli widok w dole rozpływał się niczym obłoczek na bezchmurnym niebie a mała kropla czuła się coraz bardziej lekka i szczęśliwa, że wkrótce znów siądzie na swej puszystej chmurze i będzie bujać, bujać, bujać w obłokach jak gdyby nigdy nic.
Chyba, że znowu zatęskni za przygodą i...

Bajka o małej deszczowej kropli
Copyright: enchocolatte
Styczeń 2012

z wnętrza starej toskańskiej willi...

2012-01-19T12:37:00.008+01:00

najnowszy obraz powstał zaledwie w jeden dzień.
zauroczona ciepłym światłem bijącym z wnętrza starej toskańskiej willi
i idylliczną sceną bawiących się dzieci
sfotografowaną przez znajomą blogerkę Ewę lub Delie...
(dziewczyny nie pamiętam, która z Was zrobiła tą piękną fotografię!
ale dziękuję za natchnienie!)*
w każdym bądź razie postanowiłam przenieść ten pełen
niczym niezmąconego spokoju moment na płótno.
teraz kawałek toskańskich wakacji wisi w moim domu
i ogrzewa swym ciepłem, gdy tylko na niego zerknę.
najpiękniej i najcieplej wygląda wieczorem w złotawym świetle lampy...

* to jednak było zdjęcie Delie!

bez tytułu, akryl na płótnie, 30 x 40cm, styczeń 2012

o apetycznej książce i zimowych smakach

2012-01-17T12:15:00.009+01:00

we wczorajszym poście wspomniałam o pieczeniu muffinek. jakoś tak się składa, że zimą te mini babeczki smakują mi najbardziej, a zwłaszcza gdy jednym ze składników są płatki owsiane albo mąka orkiszowa przez co stają się dla mnie daniem typu comfort food. zresztą sama nie wiem dlaczego ale niektóre produkty zawsze kojarzą mi się z zimową kuchenną aurą, kiedy to za oknami niespiesznie prószy śnieg, a w mojej kuchni ciepłe, złotawe światło piekarnika i unoszący się stamtąd zapach sprawia, że jestem bardzo szczęśliwa. moje typowo zimowe smaki to właśnie kasze, koniecznie gęste i gorące i jakże sycące. pamiętam jak moja babcia gotowała mi co wieczór kaszę gryczaną*, potem otulała gorący garnek w gruby koc i stawiała w ciepłe miejsce, żeby kasza napęczniała i "doszła". w całym domu unosił się zapach gryki, który uwielbiałam. kiedy kasza powoli "dochodziła" ja klęczałam na krześle przy oknie i patrzyłam w noc, na jasne plamy okien naszego domu na śniegu i na padające z nieba śnieżynki. potem siadałam do stołu, gdzie już stał mój talerzyk z parującą kaszą gryczaną zalaną gorącym, takim prawdziwym, pachnącym mlekiem (tak prawdziwym, że aż słodkim) z odrobiną masła, które bardzo szybko topiło się zostawiając na powierzchni jasnożółtą koronkę...
wracając do muffinek, dzisiejszy przepis pochodzi z bardzo apetycznej książki, obok której nie mogłam obojętnie przejść i oczywiście w końcu ją nabyłam drogą kupna. potrawy w niej opisane, aż się proszą żeby ich spróbować, upiec, ugotować. samo przeglądanie powoduje u mnie nadmierne wydzielanie śliny w ustach, dlatego co chwila wypróbowuję jakiś przepis, bo na samym wyobrażaniu smaków nie mogę poprzestać. muffinki gruszkowo-imbirowe, mocno korzenne i bardzo sycące, idealnie pasują do mlecznej kawy i są nie tylko samkowite ale i rozgrzewające za sprawą sporej dawki imbiru. dzieciom smakują z mlekiem nie mniej niż pieczony ostatnio chlebek bananowy, a oba przepisy można znaleźć w książce Apetyczna panna Dahl autorstwa Sophie Dahl.

* zanim jednak zaczynała ją gotować najpierw siadała z dużym garncem pełnym ziaren gryki i powoli niespiesznie przebierała palcami wyszukując jakieś czarne drobinki. często dawała mi też przebierać palcami w kaszy. pamiętam przyjemny dotyk ziarenek gryki. lubiłam przesypywać je z ręki do ręki niczym ziarenka piasku. nigdzie nam się nie spieszyło więc przebieranie kaszy trwało i trwało...

Muffinki gruszkowo - imbirowe Sophie Dahl
(przepis na 12 muffinek)

Składniki:
olej słonecznikowy do wysmarowania formy lub 12 papilotek
2 łyżeczki proszku do pieczenia
1 łyżeczka sody oczyszczonej
1 łyżeczka imbiru w proszku
1 łyżeczka mielonego cynamonu
1/4 łyżeczki świeżo tartej gałki muszkatołowej
145 g mąki orkiszowej
150 g błyskawicznych płatków owsianych
225 g puree gruszkowego (np. owocowy przecier dla dzieci)
125 ml jogurtu naturalnego
240 g miodu lub syropu z agawy
4 białka lekko ubite
1 twarda gruszka, obrana, bez gniazda nasiennego, pokrojona w kostkę
(ja użyłam kandyzowanej gruszki w kostkę)
110 g rodzynek

Rozgrzewam piekarnik do 190 stopni C (termoobieg 170 stopni C) i przygotowuję formę do muffinek wypełniając ją papilotkami. Następnie przesiewam sodę, imbir, cynamon i gałkę muszkatołową do dużej miski i mieszam z mąką orkiszową i płatkami owsianym. Po środku robię wgłębienie i dodaję przecier gruszkowy, jogurt i miód oraz pianę z białek i delikatnie mieszam żeby składniki połączyły się. Na koniec dodaję rodzynki i kostki gruszki. Ostatni raz mieszam i wypełniam ciastem formę.
Wstawiam ciasto do piekarnika i piekę prze ok. 25-30 minut, aż muffinki zbrązowieją na wierzchu. Można podawać na ciepło jak radzi Sophie z musem jabłkowym albo powidłami, ale wydaje mi się że bez niczego smakują też idealnie bo same w sobie są dość słodkie.
Smacznego!

moje zimowe zachwyty i... na saneczki

2012-01-16T19:20:00.012+01:00

tak było gdy już wracaliśmy do domu...
po długim zimowym spacerze pełnym śnieżnego szaleństwa!
niewiarygodne ile radości może sprawić dzieciom padający śnieg...

pięknie wyglądają ośnieżone brzozy i karminowe korale na gołych krzewach dzikich róż...

staw nieopodal naszego domu też odmieniony, śniegiem otulony...

zimne noski i różowe policzki to znak, że spacer się udał!
na razie mini bałwan, by za chwilę ulepić prawdziwego, dużego...

a gdzie się podziały wszystkie dzieci?
byliśmy jedynymi spacerującymi na palcu zabaw w pierwszy dzień ferii!

na koniec mój kolejny zimowy wiersz dla dzieci...
z okazji ukazania się 700 posta (właśnie tego dzisiejszego)!
napisany co prawda w jeden z minionych wieczorów,
kiedy akurat nie upiekłam orkiszowych muffinków!
bo upiekłam je dziś z okazji 700-ego :)

Na saneczki

Szkoda czasu na smuteczki
lepiej chodźmy na saneczki!
Z niebios szczodrze sypie puchem
chyba święci drą poduchę.
Pada, sypie tak od rana
będzie z tego pyszna sanna.
Zawiń dobrze nogawice,
włóż na rączki rękawice,
owiń szyję, otul głowę
i na sanki bądź gotowy!
Weź po drodze koleżanki,
niech zabiorą z sobą sanki.
Pora obrać jest kierunek
na najwyższą śniegu górę.
Kiedy staniesz już na szczycie
sprawdź no wszystko należycie:
sanki, ręka, noga, głowa
i do zjazdu bądź gotowa!
Czy na śledzia, czy klasycznie
zjeżdżaj śmiało, energicznie.
Mknij w dół górki na pazurki
i prześcignij przyjaciółki.
Gdy na sankach pędzisz z góry
dzień nie może być ponury.
Więc gdy tylko masz smuteczki
pędź czym prędzej na saneczki!

Nina Eniri, styczeń 2012

styczniowe nastroje i... wiersz

2012-01-15T16:14:00.012+01:00

niepostrzeżenie minęły dwa pierwsze tygodnie stycznia spędzone głównie na zaklinaniu i wyczekiwaniu... wszyscy z utęsknieniem wypatrywali, kiedy wreszcie zacznie prószyć śnieg i zacznie się prawdziwa zima. każdy spadający z nieba biały okruch budził w dzieciach niezwykłe emocje i wreszcie ich tęsknoty i prośby zostały wysłuchane. kiedy w sobotni poranek wyjrzeli przez okno dookoła panowała niezmącona niczym cisza i wszechobecna biel. chłopcy nie mogli uwierzyć własnym oczom. wnet w ruch poszły aparaty, żaluzje we wszystkich oknach zostały podniesione i z przyjemnością oddawaliśmy się obserwacji leniwie wirujących płatków śniegu. ach co za widok i jaka błogość. radości nie było końca i ta euforia trwa do dziś!

w międzyczasie napisałam trzy nowe wiersze dla dzieci (jeden z nich poniżej) i bajkę, skończyłam czytać niezwykle wciągającą serię książek Sarah Waters (Złodziejka, Niebanalna więź, Ktoś we mnie - wszystkie równie wyśmienite i takie dickensowskie w sam raz na chłodne zimowe wieczory), przemeblowałam salon i postanowiłam zajrzeć do mojego blogowego świata.

Ślizgawka

Zimową porą na skraju miasta,
tam gdzie sitowiem staw porastał
mroźnym oddechem ktoś taflę tknął
i grubym lodem skuł ją.
I wnet sadzawkę zmienił w ślizgawkę!
Gdy rano dzieci nad staw zajrzały
na widok ślizgawki aż zapiszczały
i zamiast pędem biec do szkoły
zaczęły ćwiczyć ślizg wesoły.
Skręty, jaskółki i piruety,
podskoki, śruby i triplety.
Po chwili jazdy cała ślizgawka
błyszczała niczym lustra tafla.
Gdy echo dzwonka cicho zabrzmiało
nad stawem wszystko opustoszało.
Do szkoły pora, a z wieczora
łyżwiarską brać znów księżyc zwoła.
Odziawszy stopy w ostrza stalowe
będą rysować wzory lodowe:
esy floresy i zawijasy,
póki nie ujdą sił zapasy.
W księżyca blasku na skraju miasta,
tam gdzie sitowiem staw porastał
na kryształowej tafli lodu
nie czując mrozu ani chłodu
suną dziewczyny i chłopaki
tnąc ostrzem łyżew gładź ślizgawki.

Nina Eniri, styczeń 2012

alfabet na cały rok

2012-01-01T18:24:00.009+01:00

wieczorna samochodowa przejażdżka rozświetlonymi ulicami Warszawy zakończona w okolicach Placu Zbawiciela. potem poszliśmy już pieszo... Mokotowska, Piękna, Pl. Konstytucji zaglądając do okien i podziwiając migające w domach i na wystawach choinki. zmęczeni spacerem chłopcy padli na długo przed północą nie doczekawszy się pokazów fajerwerków. zanim jednak poszli spać każdy zapalił sobie zimne ognie zostawiając nas w mocno zadymionej atmosferze... potem niepostrzeżenie wybiła północ, zagłuszona hukiem petard i pokazem sztucznych ogni gdzieś wysoko nad dachami miasta i nastał Nowy Rok!

rano jak zwykle obudziłam się z ponoworocznym mętlikiem i zupełnie nieprzygotowana rozpoczęłam pierwszy dzień nowego roku z nieopisaną pustką w głowie (nie wiem dlaczego zawsze tak mam każdego 1 stycznia). nie chcę nic prognozować, wyrokować ani niczego się spodziewać, niech się po prostu samoczynnie rozkręca. i tak sobie myślę, że to chyba jednak ostatnia lektura Alefa P.Coelho podziałała na mnie z odwrotnym skutkiem.
dobrze, że ktoś bliski zadbał o mój stan emocjonalny i przysłał mi takie oto życzenia (I., dziękuję jeszcze raz!):

ALFABET DLA WAS NA CAŁY KOLEJNY ROK
A...akceptacji siebie
B...bycia tu i teraz
C...czasu wolnego
D...dobrego życia
E....ekskluzywnych wakacji
F....finansowego dobrobytu
G...gwiaździstego nieba
H...świetnego humoru
I....idealnych decyzji
J...jasności umysłu
K...kolorowych chwil
L...lotów wysokich
M...miłosnych uniesień
N...nieprzemijającej urody
O...oddechu od codzienności
P...pewności siebie
R...romantycznych wieczorów
S...szalonych nocy i udanego seksu
T...tylko spełnionych marzeń
U...uroku osobistego
W...wiary w powodzenie
Z...zrozumienia i zdrowia

a zdjęcia jeszcze ze starego roku...
z wizyty u ukochanej Babci.
i bombki, które pamiętają dawne czasy, gdy byłam małą dziewczynką.

stare odchodzi, nowe przychodzi...

2011-12-31T15:51:00.006+01:00

żegnając odchodzący rok, życzę aby nadchodzący był jeszcze lepszy od poprzedniego!
Szczęśliwego Nowego 2012 Roku!

moje miasto nocą

2011-12-27T21:40:00.012+01:00

to co, że nie ma śniegu...
za to są świetlne płatki na Krakowskim Przedmieściu!
choć jakaś namiastka zimy,
bo tej prawdziwej chyba tu u nas nie zobaczymy!
dzieci nie chcą w dzień wychodzić na dwór...
za to nocą bardzo chętnie!
wszystko się poprzestawiało,
ale po to jest przerwa świąteczna...
jeszcze tylko huczny Sylwester
i wszystko wróci na swoje miejsce...
pierwsze kilka dni mylnego wpisywania daty,
a potem wszystko potoczy się swoim torem... chyba, że
w kwietniu spadnie śnieg!
tymczasem cieszmy się rzymską* zimą!

* zawsze marzyłam, żeby w grudniu móc chodzić w lekkim płaszczu i czystych, niezasolonych kozakach, tak jak mieszkańcy Rzymu i oto moje marzenie się spełniło :) i wcale nie musiałam nigdzie wyjeżdżać!

Wesołych Świąt!

2011-12-24T19:39:00.004+01:00

po domu unosi się słodki aromat kompotu z suszu na przemian z nutami piernikową, grzybową i mandarynkową. chłopcy uwijają się przy choince próbując ubrać ją najładniej jak potrafią. tata w ukryciu pakuje ostatnie prezenty, ja jeszcze ciągle w kuchni między karpiem a śledziem, czekając na jakiś wigilijny dialog z rybami. cały czar jest w oczekiwaniu na ten jeden wieczór w roku, a potem wszystko tak szybko mija, topnieje jak płatek śniegu na dłoni. choć i cuda się zdarzają. bo to magiczna noc! życzę wszystkim tu wpadającym (od Kamczatki po Alaskę i od Skandynawii po najdalszy przylądek Afryki) cudownych chwil w ten niezwykły wieczór!

czekając na M.

2011-12-21T15:40:00.004+01:00

najmłodszy brat czeka na Mikołaja,
a ja tymczasem znikam,
bo pora zacząć przygotowywać
świąteczne przysmaki!
pewnie tu jeszcze wpadnę
na chwil kilka przed Świętami,
żeby sprawdzić co u Was słychać
i złożyć życzenia!

nie ma nic przyjemniejszego...

2011-12-21T11:12:00.007+01:00

nie ma nic przyjemniejszego na świecie niż widok pierwszych płatków śniegu bezszelestnie spadających wieczorem za oknem. stoimy przy oknie w ciepłych piżamach z nosami przyklejonymi do zimnej szyby i patrzymy jak w snopie złocistego światła rzucanego z latarni sypie z nieba biały puch. jak na dziewiczo białej jezdni znaczy pierwszy ślad czyjś spóźniony samochód. jak na chodniku pod domem ktoś zostawił trop swych kroków odchodząc w dal.
i wszystko by było cudownie, gdyby nie biedne bolące uszko małego chłopca przytulonego do mojego policzka, wpatrzonego w powoli zasypiający za oknem świat...

* * *

długo wyczekiwany biały poranek. zaspane buzie nie mogące wciąż uwierzyć w to, że jednak śnieg spadł tej nocy. wielkie plany o rzucaniu się kulkami w drodze do szkoły i o lepieniu bałwana, chyba zbyt przedwczesne. ale dzieciom wystarczy nawet trochę bieli, aby poczuć, że zima wreszcie nadeszła... a ja marznę i marzę o ciepłych wełnianych skarpetach i kubku gorącego mleka!

prawie śnieg

2011-12-20T16:01:00.005+01:00

rano jadąc do szkoły na widok oszronionej łąki, chłopcy radośnie zawołali: o prawie śnieg! niestety to prawie robi wielką różnicę... to za czym dzieci tak tęsknią, dorosłym wcale do szczęścia potrzebne nie jest. z przypadkiem podsłuchanej rozmowy wynikało wręcz, że to dobrze, że w naszym mieście nie ma śniegu, bo śnieg trzeba odgarniać i utrudnia parkowanie... ach ci dorośli, czy zawsze muszą na wszystko patrzeć tak pragmatycznie?
a komu jednak brakuje śniegu, polecam szybki skok na ten blog, tam go nie brakuje w przeciwieństwie do widoku za moim oknem...

czas kolęd i radości

2011-12-19T15:23:00.005+01:00

od wczoraj w domu rozbrzmiewają kolędy, te śpiewane cienkim dziecięcym głosikiem najmłodszego brata i dźwięcznie wygrywane na pianinie przez starszego brata. nie da się ukryć, że święta tuż, tuż! ostatni tydzień przygotowań i mnóstwo atrakcji dla dzieci (jasełka w przedszkolu i dwie kolejne wigilie w szkole... oj będzie się działo!)
a wczora z wieczora odwiedził nas mały, uroczy, długo wyczekiwany aniołek - cioteczna siostra chłopców. a kiedy goście już odjechali, najmłodszy brat do późna w nocy wyśpiewywał w łóżeczku wszystkie znane mu kolędy, aż wreszcie nie wiadomo kiedy zasnął...

o pomyśle na kartę i choinkach

2011-12-18T14:17:00.007+01:00

pewnie temat kartek świątecznych już dawno za Wami i ciepłe słowa spisane na ozdobnym papierze wędrują gdzieś po świecie do szczęśliwych adresatów, ale podsuwam jeszcze jeden pomysł. ręcznie malowana kartka na tkaninie wklejona w kwadratowe passe-partout! wystarczy namalować świąteczny motyw na kawałku tkaniny (len, bawełna) farbami do tkanin lub akrylowymi, przykleić, oprawić i gotowe!

* * *

wczoraj skoro świt tata z najstarszym bratem udali się na tajną wyprawę. szybko zjedli śniadanie i pod osłoną odchodzącej nocy wyszli z domu z workiem zużytych baterii. zanim wstaliśmy byli już z powrotem przemarznięci do szpiku kości ale... z zielonym, pachnącym lasem drzewkiem! i tak w tym roku będziemy mieli eko-choinkę, którą potem wsadzimy przed naszym domem. a chłopcy już rozpoczęli zbieranie kolejnego worka bateryjek na następną choinkę.

* * *

tak się zdarzyło, że któregoś roku, będąc małą dziewczynką spędzałam święta z dala od mamy i taty, ale z równie bliskimi mi babcią i dziadkiem. niewiele pamięta z tamtych świąt poza jednym wspomnieniem, które utkwiło w mojej głowie na długie lata...
zimowy wieczór, duży pokój w mieszkaniu dziadków, za oknami mnóstwo śniegu (bo to prawdziwa rosyjska zima była, mroźna i śnieżna) siedzę przy stole trochę smutna, że nie ma przy mnie mamy i taty... aż tu nagle dziadek wychodzi z drugiego pokoju chowając coś za plecami a na buzi ma szelmowski, tajemniczy uśmiech... znając mojego dziadka Benjamina, wszystkiego się można po nim spodziewać. kiedyś spędzając wakacje w lato '80 u dziadków na działce po Moskwą, czekałam aż w piątek po pracy dziadek przyjedzie do nas jak co tydzień na weekend. wieczorem pojawił się z dużym kartonem od butów... myślałam, że przywiózł babci jakieś pantofle, gdy tymczasem... w kartonie był gołąb i to nie jakiś zwykły gołąb tylko, jak powiedział dziadek, gołąb olimpijski. nie mogłam się nadziwić, skąd dziadek wytrzasnął tego gołębia??? a on najspokojniej w świecie z bardzo poważną miną powiedział, że ten gołąb przyleciał do niego ze stadionu (to fakt niedaleko domu dziadków był stadion), usiadł na oknie i nie chciał odlecieć... więc dziadek spakował go do kartonu i przywiózł mi żebym mogła go sobie obejrzeć a potem wypuścić... tak też zrobiłam, obejrzałam olimpijskiego gołębia i go wypuściłam... poleciał wysoko w niebo i tyle go widziałam.
ale wracając do tamtego zimowego wieczoru i tajemniczej miny dziadka...
gdy wszedł do pokoju poprosił, żebym zamknęła na chwilę oczy, co też grzecznie uczyniłam. a gdy po chwili je otworzyłam przede mną na stole stała nieduża choinka z małymi ozdobami choinkowymi w kształcie paczuszek i małym Mikołajem. wiem, że strasznie się wtedy ucieszyłam i w zasadzie nic więcej nie pamiętam oprócz tego zaskoczenia, radości i widoku choinki, który mam przed oczami do dziś.

a mój pierwszy kontakt z choinką, gdy miałam 2 albo 3 latka skończył się bardzo wysoką gorączką, która pojawiła się u mnie na widok błyszczącego światełkami, bombkami i anielskim włosiem drzewka. po choince nie ma już śladu, ale bombki i światełka przetrwały prawie 40 lat i moja mama zawiesza je za każdym razem w święta... teraz już dla moich dzieci, ale one nie dostają gorączki na widok choinki tak jak ja :)

smaki dzieciństwa i blok pani Basi

2011-12-16T11:55:00.008+01:00

moje powroty ze szkoły w czasach podstawówki wspominam z uśmiechem na ustach.
dom stał dla mnie otworem i mogłam swobodnie myszkować w kuchennych szafkach wyjadając mnie tylko znane smakołyki, których normalnie nie mogłabym tknąć. jednym z ulubionych było mleko w proszku w niebieskim opakowaniu w krateczkę. pamiętam, że siadałam z paczką gdzieś w miłym kątku i powoli z namaszczeniem nurzałam mokry palec w pachnącym, słodkim białym proszku i z przymkniętymi powiekami ssałam niczym smoczek. w ten sposób i koniecznie palcem potrafiłam spałaszować porządną porcję mleka, które z założenia miało zupełnie inne przeznaczenie... choć z drugiej strony coś, co mama z niego robiła było równie pyszne i słodkie, że palce lizać. przepis na ten smakołyk dała nam mama mojej koleżanki z klasy, pani Basia. i nie wiem dlaczego ten deser pasuje mi tylko zimową porą, a najlepiej w okresie poprzedzającym przedświąteczną gorączkę. pewnie niektórzy już się domyślili, że chodzi o czekoladowy blok.

wczoraj wieczorem przypomniałam sobie o tym smaku z dzieciństwa. wracając z przedszkola kupiliśmy paczkę mleka, choć już w łaciatym opakowaniu i w kilka chwil przygotowaliśmy grudniowy specjał suto upstrzony bakaliami i orzechami. ten z dzieciństwa nie był taki wykwintny, miał w sobie tylko ciastka, rodzynki i orzechy, wiadomo lata 70-te...

na stole serweta ręcznie malowana akrylami (ostatnia warsztatowa praca!)

a gdyby ktoś z Was zapragnął przypomnieć sobie smak z dzieciństwa i zrobić czekoladowo-bakaliowy blok, oto szybki przepis, ten od mamy koleżanki.

Czekoladowo-bakaliowy blok pani Basi

Składniki:
paczka mleka pełnotłustego (ok. 500g)
kostka masła
szklanka cukru
4 łyżki kakao
3/4 szklanki wody
pokruszone ciastka i wafle/rurki waflowe
orzechy: laskowe, włoskie, migdały
bakalie: suszona żurawina, rodzynki, kandyzowane owoce, skórka pomarańczowa

W dużej misce wymieszać: mleko, orzechy, pokruszone ciastka i bakalie. Masło roztopić w rondelku na wolnym ogniu, dodać cukier, kakao i wodę, wymieszać dokładnie doprowadzić do wrzenia. Ostudzić i połączyć z mieszanką mleczną. Dobrze wymieszać i przełożyć do wyłożonej folią aluminiową formy keksowej. Schładzać przez noc w lodówce.
Smacznego!

gwiezdny pył i pierwsze życzenia

2011-12-15T09:17:00.006+01:00

dzień zaczął się bardzo wcześnie, bo po 5...
zaspane gepardziątka (jak ostatnio chcą chłopcy żeby ich nazywać)
wstały żeby pożegnać wylatującego gdzieś daleko tatę...
potem wszystko poszło jak z płatka: śniadanie, ubieranie, rozwożenie...
gdy wróciłam do domu wszystko było zalane...
słonecznym blaskiem i gwiezdnym pyłem
otworzyłam pierwsze kartki z życzeniami,
i tą najmilszą od mamy!
przypomniały mi się gwiazdkowe chwile z dzieciństwa...
choinka z długimi soplami cukierków w kolorowych błyszczących foliach
zapach mandarynek
i świąteczne paczki rozdawane w szkole z pysznymi czekoladkami
i jak mama potajemnie wyciągała z szafy prezenty
podczas gdy my z siostrą i tatą wypatrywaliśmy pierwszej gwiazdki na niebie w drugim pokoju...
a więcej o gwiazdkowych wspomnienia napiszę następnym razem, bo...
za chwilę wychodzę na warsztaty malarskie,
i nie mogę się już doczekać, co dziś będziemy robić...

ostatnie 10 dni

2011-12-14T12:09:00.003+01:00

teraz to już nie ma żartów!
przed nami ostatnie 10 dni...
pora zewrzeć szyki i
przygotować notatniki i przepiśniki!
pora zaplanować świąteczne menu,
listy zakupów i rzeczy "to do"!
koniec z malowaniem
i wyszywaniem
pora się zająć
Świąt urządzaniem!
gdyby tylko ktoś
zrobił za mnie
te wszystkie zakupy
i odstał kolejki.
reszta to sama przyjemność
i "czysta poezja"
cytując mojego najmłodszego :)

sowa mądra głowa

2011-12-13T17:19:00.007+01:00

małe ręcznie malowane pudełko na skarby,
albo na złote myśli!
albo na to, co kto sobie wymyśli...

i obiecane zdjęcie tej pracy w wersji oprawionej,
która idealnie pasuje do jeszcze wcześniejszej mojej pracy...
w duecie wyglądają znakomicie!

na ludowo...

2011-12-10T16:53:00.005+01:00

Sama słodycz, akryl na tkaninie, ok. 45 x 45 cm
(wersja oprawiona w kolejnym poście)
SPRZEDANE

ponad 4 godziny kropkowania na tkaninie. oto efekt ostatnich dwóch warsztatów malarskich. było mnóstwo pracy i trochę babskich pogaduszek, prawie jak dawniej przy darciu pierza. lubię te nasze twórcze spotkania przy sztalugach, zwłaszcza teraz, gdy za oknem tak szaro, w pracowni zaś tak kolorowo...

na całej połaci...

2011-12-09T20:20:00.003+01:00

a może ta piosenka Jeremiego Przybory pomoże nam
przywołać ten biały puszysty, gwiaździsty śnieg...
bo mi już rekwizytów w domu brakuje :)

bielszy odcień bieli...

2011-12-09T13:13:00.011+01:00

zimowe piosenki (pada, pada śnieg...) nie pomogły.
magiczne zaklęcia wypowiadane przy akompaniamencie
papierowej gwiazdki na patyczku też.
sypanie przez okno gwiezdnym brokatem nic nie dało.
może chociaż filiżanka śnieżnobiałego mleka
podana na koronkowych płatkach śniegu coś da?
a do tego piosenka "whiter shade of pale"...

spytacie po co to wszystko?

po prostu postanowiliśmy wyczarować
nad naszym miastem trochę śniegu!
a może ktoś z Was zna jakieś zaklęcie
na przywołanie zimy?

ciąg dalszy niebawem nastąpi...

PS. i jeszcze z ostatniej chwili...
piosenka, która od wczoraj nie daje mi spokoju MACHETE/TOKIO/ "Czułość"
a tu są do niej słowa.

alternatywne ozdoby choinkowe

2011-12-08T09:41:00.006+01:00

lubicie takie nietypowe ozdoby na choinkę? makaronowa gwiazdka albo aniołek, gliniany ptaszek, filcowy konik, albo po prostu foremka do wycinania ciastek na czerwonej wstążeczce. czy zawsze muszą być bombki? w tym roku bombki będą miały u nas wolne. powiesimy alternatywne ozdoby choinkowe :)

tego aniołka i ptaszka i wiele innych drobiazgów dostaliśmy od Maggie!
nie mogę się nadziwić jakie piękne cuda!

i wreszcie zaczął u nas prószyć śnieg! to dobrze wróży!
i koniecznie zajrzyjcie na ten blog - dużo świątecznych pomysłów!

dwoje na plaży

2011-12-07T11:51:00.005+01:00

randka na pustej plaży a może dwoje rozbitków?
pod koniec lata a może na początku zimy?
o wschodzie a może o zachodzie słońca?
niech każdy opowie sobie taką historię jaką chce...
mój ostatnio namalowany obraz, zupełnie inny od poprzednich obrazów

Dwoje na plaży, akryl na płótnie, 40 x 40cm

coś nowego, coś niebieskiego, coś pomysłowego

2011-12-06T15:24:00.008+01:00

inspirowane starorosyjską ceramiką zdobioną
kobaltowymi i niebieskimi wzorami zwaną gżel' (Гжель)
i kolorami muliny - małe, niebieskie, ręcznie malowane
pudełko dla mojej Mamy,
która właśnie w Mikołajki obchodzi swoje urodziny!
i czy to będzie herbata z samowara, czy z czajnika,
w stylu rosyjskim czyli z konfiturami, czy w angielskim - z mlekiem,
niech to pudełko przypomina jej miłe sercu podmoskiewskie wieczory...
a więcej o gżeli znajdziecie tutaj!

a więcej o gżeli znajdziecie tutaj!

...

2011-12-06T09:38:00.001+01:00

c.d.n.

trochę magii...

2011-12-05T20:20:00.001+01:00

podarować trochę magii w szary grudniowy dzień - czysta przyjemność!
jeśli macie pod ręką trochę czerwonej i zielonej muliny,
garść koralików,
skrawek lnu lub bawełny
i kartkę śnieżnobiałego brystolu (bo na śnieg na razie nie ma co liczyć)
możecie wyczarować niepowtarzalną kartkę świąteczną!
100% hand made!
prosta, elegancka i magiczna.
czysta poezja!, jak powiedział mój najmłodszy syn, który ostatnio często używa tego określenia, gdy coś mu się szczególnie podoba.
a teraz pokrótce szczegóły jak samemu przygotować świąteczną kartkę,
którą podarujecie komuś wyjątkowemu!

***

kartkę papieru zgiąć na pół.
z tkaniny wyciąć odpowiedniej wielkości prostokąt
i wyszyć na nim haftem krzyżykowym prostą choinkę zielonymi nićmi
następnie przyszyć koraliki-bombki na gałązkach choinki
wyhaftowany obrazek delikatnie uprasować i przykleić
lub przyszyć fastrygą do przedniej strony kartki zieloną lub czerwoną nicią
ja zdecydowanie wolę przyszycie, gdyż dzięki temu zyskamy ozdobną ramkę dla naszego haftu,
co też uczynię, gdy tylko skończę pisać tego posta.

...

2011-12-05T15:23:00.004+01:00

c.d.n.

coś małego tylko dla niego i grudniowe lektury

2011-12-05T10:25:00.009+01:00

PS. z rozpędu zapomniałam napisać, co było kiedy mnie nie było!
tydzień pod znakiem syropków i harmonogramu podawania leków dla dwóch chorych skrzatów na szczęście już za nami. i mimo, że czasu dla siebie miałam niewiele to jednak udało mi się uszczknąć garstkę cennych kwadransów dla małego rękodzieła, tym bardziej, że cel był szczytny. chłopcy postanowili, jak co roku zresztą, przekazać część swoich skarbów ("hotwilsów", przytulanek i przeczytanych książek) dla dzieci z domów dziecka. w zamian za ten piękny gest zostali przeze mnie uhonorowani małymi filcowymi orderami w kształcie gwiazdki lub konika (na zdjęciach powyżej).
grudzień rozpoczęłam lekturą dwóch wspaniałych książek. jedna jest bardzo apetyczna (jak zresztą wskazuję sam tytuł) i została przeczytana w jeden wieczór a wypróbowana w niedzielne południe. dawno żadna książka kucharska nie pochłonęła mnie tak bez reszty zarówno treścią jak i szatą graficzną. pewnie już wiecie, co mam na myśli, jeśli nie, kliknijcie tutaj. z kolei druga książka to biografia fałszerza mojego ulubionego malarza J.V. Meer'a. historia niedocenionego artysty, który utarł nosa krytykom sztuki i misternie przygotował plan zemsty na tych, którzy nie dostrzegli jego talentu. gorąco polecam obie książki na nadchodzące zimowe wieczory.

to nie sen!

2011-11-30T12:39:00.007+01:00

na razie bez tytułu, akryl na płótnie, 50 x 50 cm

tym razem to nie był sen!
ten obraz nie przyśnił mi się jak moje poprzednie obrazy.
aczkolwiek powstał dość nieoczekiwanie i spontanicznie
(do tego zupełnie nie na temat!)
podczas ostatnich warsztatów malarskich w zeszłym tygodniu.
teraz wisi w domu i cieszy moje oko na przekór szarościom za oknem.

nocne czuwanie i 2 siwe...

2011-11-29T10:27:00.007+01:00

w czas nocnego czuwania
przy łóżku chorego dziecka
(czyżby początek małej domowej epidemii?),
gdy różne czarne myśli nie dają spokoju,
gdy trzeba zająć czymś ręce i umysł...
niespiesznie powstają siwe rumaki...
jeszcze jedną noc na wolności,
by za chwilę na zawsze zostać uwiązanym
karminową wstążką do świątecznego wahadła!

gwiezdne wahadło

2011-11-28T16:05:00.012+01:00

w nocy w moim domu powstają kolejne świąteczne cuda!
wczoraj wietrzną wieczorową porą wyszywałam gwiezdne wahadło.
a dziś gdy zapadnie zmrok i wszyscy pójdą już spać
zasiądę do kolejnego rękodzieła...
tym razem zaprzężonego w dwa siwe konie!
(jeszcze kilka zdjęć tego wahadła znajdziecie na blogu Czerwone Kalosze)

PS. więcej moich wahadeł znajdziecie tutaj i tutaj!
moje wahadła można kupić w Butiku Imagine na Żoliborzu, ul. Mickiewicza 52

coś małego, coś czerwonego, coś świątecznego

2011-11-26T13:13:00.012+01:00

kiedy za oknem szaro i zimno,
a święci jeszcze nie zdążyli wyprodukować magicznego białego puchu,
można samej trochę zaczarować swój świat!
niewiele do tego trzeba...
trochę drobiazgów i dobrych chęci.
pomysł podsuwam Wam ja!
oto pomysł na:
świąteczne wahadło na okno!
leniwych zaś odsyłam tutaj*,
gdzie można je po prostu kupić!

* Butik IMAGINE, Warszawa, ul. Mickiewicza 52

srebrzyście

2011-11-23T13:56:00.003+01:00

nadchodzi ta pora roku kiedy mroźne poranki tak przepięknie skrzą się o wschodzie słońca.
wcześnie, wcześnie wychodzimy z domu a dookoła tak srebrzyście.
zielone listki bukszpanu ozdobione koronką szronu.
zszargany jesiennymi zawieruchami trawnik wyszlachetniał w jedną noc za jednym dotknięciem dłoni mroźnej pani.
znad ziemi unoszą się mgliste opary sunąc wśród długich ciemnych cieni drzew po czarnych pniach ku ogołoconym z liści konarom.
a potem wielka jasność.
ostry blask już prawie zimowego słońca mocno odbija się od szklistej tafli asfaltu i prawie mnie oślepia gdy wracam z porannych zakupów samochodem do domu.
w bladej poświacie wyraźne są tylko jaskrawe czerwone światła stopu jadącego w oddali zaspanego autobusu. mimo minimalistycznej palety barw świat mieni się dziś kolorami świąt czerwienią i srebrem.
powoli nadchodzi najmilsza pora, pora wyczekiwania...
po powrocie ogrzewam się przy filiżance gorącej czekolady, słońce jest już wysoko na niebie.
lubię takie poranki...

kołysanka dla J.

2011-11-22T10:41:00.007+01:00

Kołysanka dla J.*

Gdy dobry Bóg
okryje świat i słońca blask
granatem nocy
przetykanym cekinami gwiazd...

Połóż swą jasną i zmęczoną główkę
na piersi mej poduszkę
i pozwól kolorowym snom
napływać pod Twych powiek port!

Zapomnij o dziecięcych smutkach,
nie warto tracić na nie snów.
Niech przyśni Ci się dziś kraina,
gdzie każdy z nas powracać chciałby znów!

Niech przyśnią Ci się najpiękniejsze sny,
gdzie zawsze razem ja i Ty!
Niech niosą nas w bezpieczny świat
na elfów skrzydłach aż do gwiazd!

A gdy już zaśniesz mocno tak,
że Cię ozłoci snów Twych blask.
Będę przy Tobie aż do chwili gdy,
pierwszy słońca promień osuszy świat z rosy!

* jesienna kołysanka dla mojego najmłodszego synka

dwoje w sypialni...

2011-11-20T19:34:00.011+01:00

kto powiedział, że najlepiej zasypia się w swoim łóżku, chyba nie zasmakował zasypiania w łóżku swoich rodziców. dwoje małych dzieci na wielkich poduchach i pod wielkimi kołdrami pełnymi miękkiego puchu... sama przyjemność! ciepło, miękko i przytulnie... pachnie mamą i tatą... jeszcze tylko jedna chwilka z jakąś ciekawą książką do poduszki i można zasnąć...
i śnić słodko do rana! tylko gdzie dziś będą spali mama i tata?

kiedy jesienią...

2011-11-18T09:49:00.014+01:00

Kiedy jesienią idę aleją…

Kiedy jesienią idę parku aleją

Kolczaste buźki do mnie się śmieją.

Liście szeleszczą pod butami

Szepcząc swą bajkę między krokami.

Z dębów ktoś cichcem mnie bombarduje

Żołędzi gradem drogę minuje.

Wiatr szumi w trzcinie coś o zimie

Lecz niechaj najpierw ta jesień minie.

Z krzaków coś mani mnie czerwienią

To dzikiej róży owoców płomienie.

Kaczki po stawie płyną niemrawie

One już czują zimę prawie.

Kiedy jesienią idę parku aleją

Zziębnięte ławki w słońcu się grzeją.

Plac zabaw jakby już zapomniany

Przez dziatwę dawno nie odwiedzany.

Stara huśtawka i karuzele

Nieprędko kogoś rozweselą.

Dwa żółte liście w piaskownicy

Mówiły, coś o wielkiej nawałnicy.

Lecz ja nie wierzę w te opowieści

Mi się to wprost w głowie nie mieści.

Wszak w kalendarzu to listopad złoty,

Nie żadna zima, a jesienne słoty.

Nina Eniri, Listopad 2011

migawki z pewnego listopadowego spaceru w okolicach Dewajtis na Bielanach. i czyż potwór na ostatnim zdjęciu nie przypomina Wam wielkiego hipopotama a może krokodyla wyciosanego przez naturę na wzór rzeźb Józefa Wilkonia? zresztą właśnie na Dewajtis jest karuzela autorstwa Józefa Wilkonia z różnymi dziwnymi stworkami. zajrzyjcie tam kiedyś! :)

trochę słońca w filiżance

2011-11-17T14:17:00.006+01:00

wczoraj udało mi się nałapać trochę słonecznego blasku do filiżanki herbaty.
w sam raz na dzisiejszą mroźną szarówkę.
a teraz chętnie się tym blaskiem z kimś podzielę! :)

takich żółtych liści teraz już nigdzie nie znajdziecie.
chyba, że ususzyliście je w swoim jesiennym zielniku, tak jak ja.
a teraz podzielę się z Wami ich ciepłą energią!

miłego dnia!

3 siwe kucyki

2011-11-16T10:27:00.006+01:00

Razu pewnego na polu gryki
pasły się cicho
trzy siwe kucyki.
Siwe od kopyt aż po chrapki
i siwe szyje miały
i zadki!
Tylko ogony ich i grzywy
miały kolor
co nieco nieprawdziwy!
Jak gdyby ktoś je pomalował
a może tylko zaczarował?
Niebieskie grzywy i ogony
miały
te czarodziejskie konie.
I jeszcze coś niezwykłego było,
bo każde z nich chyba mówiło!
Skradam się cicho w kucyków stronę,
żeby podsłuchać
o czym mówią one.
Już jestem blisko, już tuż tuż,
Lecz nagle co to?
Nie ma ich już!
Pasły się cicho te trzy kucyki
na samym środku
pola gryki.
A gdzie się pasły?
Każdy już wie...
no oczywiście,
że w moim śnie!

Akwarele i długopis, format A4

CZERWONE KALOSZE Kalendarz 2012

2011-11-15T14:30:00.005+01:00

przedstawiamy niezwykły Kalendarz 2012 CZERWONE KALOSZE!
w środku znajdują się ilustracje, wierszyki i fragmenty bajek
z wciąż niewydanej książki o tym samym tytule.
nie ma książki, ale jest kalendarz! :)

a tutaj pierwsza notka o naszym kalendarzu 2012.
jeśli komuś podoba się nasz kalendarz
i chciałby zamówić proszę o kontakt na maila:
enchocolatte@gmail.com

zróbmy sobie kalendarz!

2011-11-15T11:27:00.007+01:00

nie chcemy przesłodzonych widoczków, piesków i kotków, czarno-białej M.Monroe, oklepanego już Klimta, bohaterów z kreskówek, Hello Kitty i innych paskudek. chcemy coś innego, najlepiej... oku i duszy przyjaznego. zróbmy więc sami kalendarz z naszymi obrazkami (zdjęciami) i... bajkami!

w następnym poście zajrzymy do środka kalendarza!

w domowych pieleszach

2011-11-14T09:50:00.009+01:00

weekend pod znakiem leniwca, w domowych pieleszach, niespiesznie, powoli, spokojnie. czas upływał nam na prostych domowych zajęciach. była domowej roboty pizza z doskonale rozwałkowanym ciastem przez średniego brata. i wieczorny pokaz zdjęć z wakacji zamiast kina domowego. i mały sportowy dziecięcy (piłkarski) sukces, ale o tym innym razem.

3 x 11

2011-11-13T18:15:00.006+01:00

bez tytułu

2011-11-10T15:35:00.007+01:00

jak ciepły kubek mleka w dłoni

jak w wełnianego szalu toni

jak mokry dotyk psiego nosa

jak chłodna i wilgotna rosa

jak tęczy uśmiech po gwałtownej burzy

jak słodki zapach ogrodowej róży

jak czekolady aksamitny smak

jak szybujący na błękitnym niebie ptak

jak morza szum na brzegu dzikiej plaży

jak piegów jasnych blask na Twojej twarzy

jak żółtych malin smak w letni poranek

tak dobrze mi gdyś przy mnie jest, Kochany!

(bez tytułu), Nina Eniri, Październik 2011

o czym szepczą liście

2011-11-09T11:50:00.002+01:00

tamtą jesienią

gdy jeszcze trawy się zielenią

a berberysów liści barwią się czerwienią

i gdy babiego lata sieci ktoś zaplatał

gdzieś wśród parkowych ścieżek zaplątanych

widziałam dwoje, chyba zakochanych

o losach nazbyt poplątanych…

stali w milczeniu wśród niemych drzew

serce przy sercu i cichy szept

szeptały oczy trzepotem rzęs

szeptały liście spadając z drzew

o tym, że on wciąż kocha ją

o tym, że ona nadal go

o tym, że może, kiedyś, gdzieś…

aż nagle głos, że akcja stop!

premiera filmu już za rok!

tamtą jesienią byłam tam

to był zwyczajny filmowy plan

widziałam dwoje, chyba zakochanych

o losach nazbyt poplątanych

stali w milczeniu wśród niemych drzew

jaki był finał? kto to wie?

Tamtą jesienią, Nina Eniri, Listopad 2011

jesienne migawki

2011-11-08T11:12:00.018+01:00

jest taki moment o świcie...
gdzieś na Bielanach, w porze spadających liści...

"(...) szron jest bardzo pociągający dzięki sposobowi, w jaki podkreśla kształt liści i drzew. Sekret fotografowania szronu polega na wyborze odpowiedniego momentu. Idealnie byłoby poczekać do chwili, kiedy zacznie się topić, ponieważ wtedy wzór jest wyraźniejszy. W pewnych sytuacjach może to wymagać zerwania się z łóżka o świcie, a w innych odczekania aż do zmierzchu."

John Hedgecoe, Nowy podręcznik fotografii, Arkady 2009

kilka bardzo ważnych chwil

2011-10-28T16:55:00.009+02:00

zacznę od końca... czyli od piątku!

28 października cztery lata temu zapukał do mych drzwi mały chłopczyk i wpatrując się we mnie małymi niebieskimi oczami powiedział nie otwierając ust: od dziś będę z Tobą na dobre i na złe, w słońce i w deszcz, gdy będziesz smutna i gdy wesoła, chora i zdrowa, młoda i stara... i teraz już sama nie wiem, kto z nas otrzymał większy dar życia, on czy ja? wiem jedno to najcenniejszy dar jaki kiedykolwiek dostałam od losu!

a w czwartek było pasowanie na ucznia chłopca, który od dawna czekał na ten ważny dzień. chłopca, który z niezwykłym entuzjazmem chodzi do szkoły i uczy się rozumieć świat. chłopca, który jak żaden inny chłopiec w naszej rodzinie pilnie odrabia lekcje jak tylko przekroczy próg domu. chłopiec, który od rana do wieczora wyśpiewuje hymn szkoły i dumnie paraduje w szkolnej koszulce.

a w następny czwartek kolejna ważna chwila - 7 urodziny świeżo upieczonego ucznia :)

którędy chadzał król i rzymska opowieść

2011-10-26T19:43:00.014+02:00

czyli spacerkiem po jesiennych Łazienkach Królewskich, do których trafiliśmy w ostatnią niedzielę przy okazji tej wystawy, o czym pisaliśmy też tutaj. w Łazienkach bywamy dość często i mimo, że w parku spędziłam wiele miłych spacerów, ciągle z przyjemnością tu wracam. pamiętam zdjęcia z dzieciństwa, gdy jako kilkulatka przychodziłam tu z mamą i z babcią karmić wiewiórki. od tamtej pory nic się nie zmieniło, ja tylko trochę podrosłam, a wiewiórki nie... dalej ufnie podają mi łapkę do wyciągniętej dłoni jakby pamiętały tą małą dziewczynkę w skafandrze koloru... (tu muszę się mocno zastanowić jakiego, bo wszystkie zdjęcia z tamtych lat były czarno-białe), niestety nie pamiętam jakiego. teraz moi chłopcy doznają tych samych przeżyć i chórem wołają, jak dawniej ja: Basia, Basia, Basia!

teraz doszedł jeszcze jeden element... fontanna z liści.
lubię takie zabawy z dziećmi i lubię,
gdy i wiatr przyłączy się czasem do naszej zabawy i zawiruje listowiem wokół mnie...

jesienne Łazienki mają swój niepowtarzalny urok i przyznacie, że są bardzo fotogeniczne...

mimo przeszywającego na wskroś zimna, zakochane młode pary
odważnie pozowały w złotej parkowej scenerii.
rozgrzany miłością sercom nie straszne jesienne chłody...

był i dumny paw, który jakoś nie wpadł w staw...

i najmilsze spotkanie na koniec spaceru... z końmi,
które jak okazało się lubią liściaste chipsy

a wieczorem była pewna cudowna rzymska opowieść przy przepięknej muzyce...

niezapowiedziana wizyta u pawia...

2011-10-23T21:28:00.007+02:00

mieliśmy go odwiedzić już w zeszłym tygodniu, ale coś nam wypadło!
dziś wpadliśmy bez uprzedzenia, ale był i czekał!
trochę nas zaskoczył, a myśleliśmy, że będzie na odwrót!
kto taki, spytacie?
Pan Paw pędzla Józefa Wilkonia w Starej Kordegardzie

a potem był jeszcze spacer po jesiennych Łazienkach i spotkanie z końmi,
ale o tym następnym razem :)

a co tam słychać na Żoliborzu?

2011-10-21T21:21:00.008+02:00

pojawiło się kilka nowych miejsc na Starym Żoliborzu
okolice Placu Inwalidów i ul. Mickiewicza
dziś tylko przelotem, bom trochę w biegu
ale na pewno zatrzymam się tam
na dłużej na jakąś pyszną latte w najbliższym czasie

I like bokeh

2011-10-20T13:29:00.010+02:00

bokeh dla niewtajemniczonych...

jesiennych chwil łapanie...

2011-10-19T10:23:00.015+02:00

po rodzaju kwiatów przed kwiaciarnią odliczam czas. dwa tygodnie temu jeszcze kolorowe astry. od kilku dni już tylko rozłożyste kępy żółtych i bordowych chryzantem i wianuszki z suszkami... no taka już kolej rzeczy, nic na to nie poradzisz...

wieczory spędzamy teraz przy dużym stole w jadalni, to nasze centrum dowodzenia. ja znad wyspy kuchennej wydaję rozkazy, a chłopcy z dwóch stron stołu odrabiają wspólnie lekcje (mimo, że każdy ma swoje biurko, wszyscy garną się do siebie). potem szybka zmiana dekoracji miejsce przy stole zamienia się w ucztę biesiadną, by później ustąpić miejsca mini pracowni plastycznej.

zdjęcia z sobotniej wyprawy do lasu. miał być piknik pod dębem, ale nie było (za zimno na pikniki pod chmurką). gorąca kawa w termosie i ciasto drożdżowe o mało nie wróciły nietknięte do domu.... przemarzliśmy na kość zbytnio ufając prognozom synoptyków!

w lesie nadal zielono, jesień dopiero zabiera się za przemalowywanie liści na żółto... widać jej się też nie bardzo chce.

lubię kiedy tata bierze najmłodszego na ramiona i idą podrygując i szurając głową o gałęzie drzew.
za chwilę nie będzie już kogo tak nosić...

klasztor kamedułów na Dewajtis, cel naszej wędrówki. tu będzie można odpocząć i rozgrzać się...

stare drewniane schody, po których kiedyś biegałam ja z siostrą podczas licznych spacerów po Lesie Bielańskim z rodzicami. teraz biegają tu moje dzieci. nigdy wcześniej nie pomyślałabym o tym...

czas szybko płynie, ani się obejrzę a będę tu spacerować z wnukiem w wózeczku :)

PS. i jeszcze kilka adresów wyszperanych w sieci w sam raz na jesienną aurę.
miejsce, do którego bardzo chciałabym kiedyś pojechać.
i zdjęcia, które mnie wprawiają w zachwyt.
i jeszcze coś ładnego dla artystycznych duszyczek.

moja art terapia

2011-10-18T13:49:00.008+02:00

kiedy przez dłuższy czas czegoś nie namaluję, nie napiszę, nie pokoloruję, nie ozdobię albo nie przemebluję, nosi mnie. nie mogę sobie miejsca znaleźć, nic mnie nie zadowala, nic mnie nie cieszy. dzień bez malowania, to stracony dzień. do cotygodniowych warsztatów jeszcze dwa dni, chyba nie wytrzymam.

czyżbym jednak miała rację zastanawiając się nad wyborem studiów na ASP. i dlaczego mamo/tato Was posłuchałam i poszłam zgłębiać tajniki ekonomii, rachunkowości i zarządzania? przecież to zupełnie nie moja bajka. to nie ekonomia mi w duszy gra, o nie.

rozsądek wziął górę nad marzeniami, a po wielu, wielu latach marzenia dają o sobie znać coraz bardziej intensywnie. dlatego nie popełnię tego błędu z moimi dziećmi, nie będę ich zmuszać do podejmowania decyzji wbrew sobie, do spełniania moich zachcianek kim by mogliby być w przyszłości. niech sami wybiorą swą drogę zgodnie z podszeptem wewnętrznego głosu, bo tylko wtedy człowiek jest szczęśliwy, gdy robi to co kocha....

przed Wami obraz, który powstał dziś przedpołudniem...
malowany akrylami i moją własną techniką, trochę palcami, trochę pędzlem, trochę serwetkami
moja indywidualna art terapia...
teraz mogę zająć się codziennością!

Akryl, 60x60

uwaga! świeżo malowany konik

2011-10-14T11:35:00.015+02:00

w poprzednim poście zadałam podchwytliwe pytanie, które jednak nie sprawiło Wam większego kłopotu, bo wszyscy od razu odgadli, że chodzi o konia!
a więc był sobie mały drewniany koń. kupiony kiedyś dawno temu przez moją siostrę na targu z rękodziełem w jakieś górskiej mieścinie. koń był czerwony w jaskrawo żółte kwiatki i choć sam w sobie był uroczy (bo my konie bardzo lubimy i zbieramy), to jednak jego ubarwienie już nie bardzo. dlatego parę dni temu koń został poddany domowej renowacji i z ognistego rumaka zmienił się w karego konisia z domieszką tarantowatą. pięknie wpasował się w kuchenny wystrój i wraz z deseczką - tabliczką informacyjną, cierpliwie czeka na kolejny element do kompletu, czyli pudełko na herbatę. ale to dopiero plany na najbliższe tygodnie!

a jak kolejno przechodził swe przeobrażenie możecie zobaczyć na poniższych zdjęciach.

najpierw ognisty rumak został rozebrany (kółka) i dokładnie zamalowany czarną akrylową farbą

następnie naniosłam bazę pod ogon, grzywę i siodło...
a na koniec pozostało tylko wypełnienie karego wzorkami

teraz jest jak nowy i bardzo mi się podoba!
mam nadzieję, że siostra się nie pogniewa!

co to może być?

2011-10-14T11:15:00.002+02:00

rozgrzewająca rosyjska zupa mojej babci

2011-10-13T13:33:00.009+02:00

dziś na warsztatach malarskich poszliśmy w plener szkicować architekturę. niby świeciło słońce i wydawało mi się, że jestem całkiem nieźle przygotowana jeśli chodzi o garderobę, a jednak... po kilku minutach szkicowania poczułam jak kostnieją mi palce i odmawiają posłuszeństwa... kreska stała się ostra i kanciasta i w żaden sposób nie mogłam uchwycić zawijasów i wymyślnych zdobień fasady kościoła, który szkicowałam. innym też to się nie udawało więc wróciliśmy do pracowni omówić szkice.
zziębnięta do szpiku kości marzyłam tylko o jednym... o rozgrzewającej zupie mojej babci. idealnej na takie okazje, idealnej na jesień, kiedy istny wysyp warzyw wszelakich nie nastręcza problemów ze skomponowaniem pysznej strawy. a więc do dzieła dziś mocno warzywna i doskonale rozgrzewająca rosyjska zupa Babci Niny czyli śii lub jak kto woli szczi! nie ukrywam, że zupa ta wymaga trochę pracy, ale trud się opłaca. już sam zapach smażonych warzyw, świeżo obranego i poszatkowanego czosnku i perspektywa doskonałego posiłku działa na mnie motywująco. moja babcia gotowała tą zupę nie tylko jesienną porą, ale wydaje mi się, że właśnie teraz smakuje ona najlepiej, zwłaszcza gdy się porządnie zmarznie!

PRZEPIS NA ROSYJSKĄ ZUPĘ "SZCZI"

Potrzebne Wam będą: ćwierć główki średniej wielkości białej kapusty*, 2 duże marchewki, 1 pietruszka, 1 duża cebula, 6 ziemniaków, 5 pomidorów, przecier pomidorowy, 2-2,5 litra wody, porcja mięsa (20dkg np. łopatka z kością), 4-5 ząbków czosnku., natka pietruszki, koperek, sól, pieprz, listek laurowy, olej, gęsta śmietana.

W dużym garnku zagotowujcie wodę, dodajcie mięso, a następnie gotujcie przez 60-90 minut na wolnym ogniu. W międzyczasie marchewki, pietruszkę, cebulę i 2-3 ząbki czosnku umyjcie, i obierzcie. Marchewki i pietruszkę zetrzyjcie na tarce o grubych oczkach. Cebulę pokrójcie w wąskie paski a czosnek w cienkie plasterki, a następnie wszystko lekko podsmażcie na tłuszczu na patelni. Ziemniaki umyjcie, obierzcie i pokrójcie w kostkę. Umytą i osuszoną kapustę drobno poszatkujcie.

Kapustę włóżcie do wrzącego wywaru mięsnego, zagotujcie i dodajcie przesmażone warzywa i ziemniaki, gotujcie przez 30 minut. W trakcie dodajcie umyte i pokrojone w ósemki pomidory oraz 2 łyżki przecieru pomidorowego, żeby zupa nabrała pięknego złocistego koloru. Na 15 minut przed końcem gotowania dodajcie sól, pieprz i listek laurowy. Przed podaniem zupy wyjmijcie z garnka ugotowane mięso pokrójcie (rozdrobnijcie) w paski i włóżcie do talerzy. Pokrójcie drobno natkę i koperek i posypcie nimi zupę. Na koniec ukrójcie kromkę ciemnego chleba na przykład pumpernikiel (choć najlepszy byłby tu ciemny, żytni rosyjski chleb Borodinskij o aromacie kolendry) i rozetrzyjcie na skórce ząbek czosnku. Do zupy dodajcie łyżkę gęstej śmietany.

Smacznego!

* istnieje wersja tej zupy z kapustą kwaszoną, ale mnie jakoś ona nie odpowiada. chyba dlatego, że nie przepadam też za naszym ojczystym kapuśniakiem!

tą zupę gotowała mi najpierw moja babcia, potem mama, a teraz ja gotuję ją swoim domownikom. im gęstsza tym lepsza, im więcej czosnku na skórce chleba tym smaczniej. ja nawet lubię dodać świeżo rozgnieciony ząbek albo dwa prosto do talerza. pycha! i wreszcie się rozgrzałam!

obietnicy stało się zadość...

2011-10-12T10:35:00.013+02:00

obietnicy stało się zadość...
oto przed Wami druga część albumu z ilustracjami
do mojej autorskiej książki CZERWONE KALOSZE.

jednocześnie chciałabym Wam serdecznie podziękować za wszystkie komentarze pozostawione pod poprzednim postem. postanowiłam nie odpowiadać każdemu z osobna lecz napisać parę słów tutaj. cieszę, że moje prace spotkały się z Waszym uznaniem. utwierdza mnie to w przekonaniu, że to, co zaplanowałam (czyli wydanie swojej autorskiej książki w 100% hand made od słowa do ilustracji) mimo oporu wybrednych wydawców i zalewu półek księgarni książkami dla dzieci z komputerowo składanymi ilustracjami ma cień szansy powodzenia. dlatego nie zniechęcam się pierwszą falą odmownych reakcji domów wydawniczych i idę dalej. ciągle mam nadzieję, że trawię na wrażliwych ludzi, którzy zauważą i docenią moją pracę i pozwolą aby rymowanki i bajeczki zagościły w domach innych dzieci niż tylko moich.

a zatem ciąg dalszy ilustracji, które przeniosą Was w bajkowy świat mego dzieciństwa!

Ilustracja do rymowanki o Dyni (Wierszyki z warzywnika)

Bajka o trzmielu i Bracie (nie)przyjacielu

Bajka o jeżu, co mleka nie chciał pić

Bajka o zaginionym psie i kryjówce na drzewie

Bajka o portrecie na lustrze

Ilustracja do rymowanki o Cebuli (Wierszyki z warzywnika)

Ilustracja do rymowanki o Marchewkach (Wierszyki z warzywnika)

cztery noce z...

2011-10-11T12:51:00.018+02:00

cztery nieprzespane noce z farbami i pędzlem...
bajkowy świat przelany z myśli na papier...
i oto siedzę z rozłożonym albumem przy filiżance kawy
i z nieukrywaną satysfakcją patrzę na skończone dzieło!
tak to widziałam oczami duszy...
zapraszam do mojego świata!

Bajka o wyspie i tygrysie

Bajka o nietoperzu w krepinie

Bajka o tym jak Mała E. dostała udaru słonecznego

Ilustracja do rymowanki o czosnku (Wierszyki z warzywnika)

Bajka o małej jaskółce

...kawa wypita,
ale to jeszcze nie koniec albumu!
zapraszam na drugą część!
(jutro o tej samej porze)

lecą żurawie czyli małe before & after

2011-10-10T10:25:00.016+02:00

długo leciały, ale wreszcie przyleciały... stadko pastelowych żurawi już mieszka w pokoju chłopców. miało być sto kolorowych ptaków zawieszonych pod sufitem, ale okazało się, że składanie żurawi origami jest dość czasochłonne i ostatecznie zrobiliśmy sześć. pewnie gdyby moi pomocnicy zajęli się składaniem papieru zamiast objadać się ciastkami byłaby setka, a tak jest jak jest. ale i tak bardzo nam się podoba. a stado żurawi pod sufitem jeszcze zrobimy!

a potem robiliśmy jeszcze papierowe rybki, pudełka i pianina. origami to świetna zabawa!

niezłe ciacho!

2011-10-09T19:13:00.010+02:00

niezłe ciacho z tego Jaromira! słodziak! - mówią babcie. i mało kto wie, ale to także wielki wielbiciel ciastek i słodyczy. a ostatnio jego ulubionym ciastkiem są ciemne, mocno czekoladowe krążki przekładane pysznym śmietankowym nadzieniem. najlepiej smakują gdy się je rozłączy i wyliże nadzienie a potem zje się umaczane w kawie zbożowej. czy Wy też lubicie te ciasteczka?

lubię patrzeć jak te małe, pulchne rączki nieporadnie siłują się ze zlepionymi ciasteczkami. a gdy już się uda je rozlepić... słodka, umorusana buzia wyliże je dokładnie małym różowym języczkiem niczym mały kotek. a potem ta usmarowana czekoladą i nadzieniem buzia uśmiecha się do mnie słodko od ucha do ucha i mówi: jeszcze! nie sposób wtedy odmówić.

a w sobotę moje ciacho pomagało mi zrobić coś ładnego do pokoju chłopców. mieliśmy przy tym mnóstwo radości. a co nam ostatecznie z tego wyszło pokażemy w następnym poście z serii befor&after!

a z dobrych wiadomości mamy jeszcze takie,
że nasze kolorowe pudełka można oglądać
i kupować w bardzo folkowym sklepie, czyli TUTAJ!

2011-10-07T15:27:00.005+02:00

nie wiem czy będzie tak różowo, ale z pewnością na luzie...
...w nadchodzący weekend!

dom sierpnia

2011-10-07T08:08:00.003+02:00

dom sierpnia czyli nasza tegoroczna wakacyjna przystań u znajomych (całkowicie do naszej dyspozycji)! w cichej willowej dzielnicy Sopotu, szkoda tylko, że nie z widokiem na morze. ale i tak było nam tu całkiem wygodnie i przytulnie.

morskie akcenty w delikatny sposób nawiązywały do położenia domu. dużo przestrzeni, jasne meble i podłogi - czyli to, co lubię. a chłopcom podobały się schody, gong pokładowy i przepastna kanapa w salonie.

i coraz bardziej przekonuję się do pomysłu wynajmu domu na wakacje, zamiast męczenia się w na pozór komfortowych pokojach hotelowych.

PS. a w naszym domu pojawił się nowy lokator, o którym więcej TUTAJ!

w koło molo

2011-10-06T08:58:00.002+02:00

z tegorocznych wakacji nad morzem przywiozłam ponad 1200 zdjęć. nie było jeszcze czasu, żeby je dokładnie obejrzeć, nie wspominając już o ich wywołaniu (zresztą od pewnego czasu w ogóle nie wywołuję zdjęć, tylko gromadzę je na przenośnym dysku... i przyznam szczerze, że brakuje mi szelestu albumowych stron... ale po prostu nie miałabym gdzie takiej masy zdjęć trzymać). wieczorami zdarza mi się poprzeglądać plik pod tytułem "Wakacje 2011" i wyszperać jakiś interesujący kadr, o którego istnieniu zupełnie zapomniałam. i jest się wtedy mile zaskoczoną i chwilę trwa nim odtworzę sobie okoliczności jego powstania. i marzy mi się wieczór z pokazem slajdów jak wtedy, gdy byłam mała i rodzice puszczali mi rzutnikiem na ścianie zdjęcia z dzieciństwa...
na sopockim molo bywaliśmy tego lata dość często, o różnych porach dnia. czasem musieliśmy kupić wejściówkę, a czasem wystarczyło dopłynąć jakąś łajbą zwaną promem z Gdańska. molo jest teraz pięknie odnowione i kusi swoim nowym wizerunkiem. chętnie zajrzałabym tam jesienną porą... bo nigdy nie zdarzyło mi się być tam i w ogóle nad morzem w jakąkolwiek inną porę roku poza letnią...

myśli potargane, nie wiem po co spisane...

2011-10-04T11:21:00.010+02:00

w głowie myśli potargane, nieuczesane jak trawy na wietrze. a trawy jeszcze z wczorajszego rannego spaceru. myśli o tym i o tamtym. o sprawach przyziemnych i zupełnie nierzeczywistych (czyli jak to się mówi... myślenie o niebieskich migdałach). spisuję na kartkach zamiast w jakimś notatniku, a potem je gubię. i już całkiem zapominam o czym to ja myślałam.
a o tym, że gdzie się podział wrzesień? dlaczego taka letnia jesień? i jeszcze, że muszę mieć rajstopy w kolorze bursztynowym... że pora napisać kilka nowych bajek... że, czas pomyśleć o urodzinach chłopców i taty, bo to już pod koniec października... że powinnam znaleźć ze dwie chwile i pokolorować szkice ilustracji do książki... no i że może warto by było zrobić porządki jesienne... a jeszcze czekają na pomalowanie krzesełko i pudełko na herbatę... i oczywiście koniecznie muszę spotkać się z kilkoma znajomymi, których nie widziałam od wakacji... a jeszcze kilka myśli w sprawie zebrania, prania i obiadu gotowania... i wiem, że powinnam coś wreszcie zrobić w sprawie pracy, której ciągle nie mam... i pójść tu i tam, rozejrzeć się, popytać... a potem nazbierać liści i kasztanów do szkoły (czemu to właśnie ja???) i już mnie głowa boli od nadmiaru spraw, chyba jednak lepiej było pisać je na karteczkach i gubić, niż mieć je tu wszystkie teraz przed oczami i się samej zagubić!

a jutro znowu prawie cztery dni bez taty, i wszystko sama, sama, sama od wieczora aż do rana!

PS. a u chłopców na blogu
mamy coś
do kolorowania dla dzieciaków!
Klikajcie TUTAJ!

dlaczego trampki są mokre?

2011-10-03T10:50:00.017+02:00

wraca przemoczona do niteczki. mokre trampki, skarpetki, spodnie. na ustach uśmiech. w sercu wielka radość. w uszach jeszcze słuchać szum traw...
gdzie byłaś? dlaczego Twoje trampki są takie mokre? - spytałaby dobrodusznie mama.

rosa tak pięknie błyszczała w porannych promieniach słońca. zachwyt tym widokiem udzielił się nie tylko mnie, psy też biegały jak oszalałe po mokrej łące. stałam i patrzyłam na ich radość, by po chwili poczuć zimny, mokry niczym rosa pocałunek psiego nosa na mej dłoni. w takich chwilach żałuję, że nie mam psa. bo spacer z najwierniejszym przyjacielem o świcie po łące musi być niezwykle przyjemny... niewyraźna chmurka ciepłego oddechu unosi się i znika nad radośnie rozdziawionym pyskiem. brniemy razem w trawę nie zważając na coraz większą mokrość w trampkach. jest dobrze i niech tak zostanie!

nagle znika gdzieś w wysokiej trawie. zostaję sama w ciszy topniejących kropel rosy. siadam na ziemi i zanurzam się w mikrokosmos traw. mogłabym tu zaszyć się na jakiś czas...

pora wracać do domu. koniec tej porannej sielanki. głodny brzuch warczy na mnie spod płaszcza, dopominając się śniadania. no tak, na śmierć zapomniałam o śniadaniu! żegnaj łąką!

tam, gdzie znikam do rana...

2011-10-01T19:53:00.009+02:00

i znowu mam uczesanie jak wtedy, gdy byłam małą E.

sobota minęła jakoś tak niepostrzeżenie i nawet nie wiem kiedy zrobił się wieczór i dzieci rozbiegły się w piżamkach po pokojach i wtuliły się w nie swoje poduszki. nastała pora, którą bardzo lubię, wieczorowa pora. mam teraz czas dla siebie, bo starsi panowie w trasie "koncertowej".... pojechali gdzieś pod Łódź rozgrzewać instrumenty... młodsi panowie już prawie śpią. a ja piszę.

Zielona ulica, stary wiklinowy fotel Dziadka Benjamina i moja młodsza siostra

byliśmy dziś na spacerze w lesie, a potem zajrzeliśmy do parku, gdzie za dawnych lat moja mama przychodziła ze mną na plac zabaw. mój ulubiony plac zabaw z lat dzieciństwa, jest teraz ulubionym placem zabaw moich dzieci. prawie nic się nie zmienił, jeśli chodzi o wyposażenie... tylko ja i drzewa urośliśmy. dzieci biegały z piłką krętymi alejkami parku, a ja siedziałam na ławce ze szkicownikiem i ołówkiem i rysowałam ilustracje do mojej ciągle-nie-wydanej książki. postanowiłam, że zrezygnuję ze zdjęć i sama narysuję wszystkie ilustracje. zajmie mi to trochę więcej czasu, ale będzie tak jak sobie wymyśliłam, czyli 100% made by my hands!

dom dziadków, w którym spędziłam niejedne wakacje i stara, drewniana furtka, za którą zaczynała się niejedna przygoda

powrót do książki, to powrót do mojego dzieciństwa... i do miejsca daleko, daleko stąd, które już tylko na starych rodzinnych fotografiach i w myślach jest takie jak kiedyś. bo w rzeczywistości jest zupełnie inne i nawet nie chcę wiedzieć jak inne.
rysuję ilustracje, przeglądam zdjęcia i znikam... znikam w moim magicznym świecie, w dzikim ogrodzie, w zaczarowanym ogrodzie moich dziadków. nieprędko stamtąd wrócę. może dopiero nad ranem następnego dnia!

wszystkie fotografie pochodzą z rodzinnego albumu i zostały wykonane przez mamę, siostrę i mnie wiele lat temu.

zaginione fotografie, wspomnienia i bajka

2011-10-01T16:16:00.000+02:00

przez przypadek przypomniałam sobie o tym spacerze brzegiem morza, a potem wyniosłym klifem, gdzie dostawałam dreszczy i lęku wysokości na zmianę, na widok osuwających się konarów drzew i plaży głęboko w dole. byliśmy tu już wcześniej jakieś piętnaście lat temu, jeszcze wtedy nie z moim mężem, lecz świeżo poznanym kolegą z pracy, na wyjeździe integracyjnym z mojej pierwszej zaraz po studiach pracy. po dniach wytężonej nauki przychodziliśmy całą grupą tutaj na molo, na plażę, na klif, żeby odpocząć i lepiej się poznać. wtedy to wpadł mi w oko i tak już zostało. teraz byliśmy tu trochę w innym składzie. ale o podobnej porze roku i dnia. muszę odszukać stare zdjęcia sprzed lat. miałam to zrobić po powrocie z wakacji, ale mi to jakoś umknęło.

a chłopcy zapraszają do siebie na bajkę na dobranoc!
wystarczy kliknąć TUTAJ!

o energii (nie tylko na jesień)

2011-09-30T10:19:00.008+02:00

o energii! skąd ją czerpać, jak ją gromadzić i mądrze nią gospodarować. kilka ważnych słów (nie moich, zaczerpniętych z dwóch artykułów o życiu wewnętrznym z Z.), które chciałam tu sobie zanotować, żeby mi nie umknęły. bo gdy napiszę, to zostaje w głowie na dłużej! koniecznie do przeczytania w całości u źródła. do przemyślenia przez weekend i wdrożenia w życie najszybciej jak to tylko możliwe.

"(...) jeśli coś kosztuje nas więcej sił, niż mamy akurat do dyspozycji, nasz organizm przeżywa stres. Jest to więc kwestia mądrego gospodarowania energią.(...)"

"Gdzie szukać energii? Odpowiedź jest pozornie prosta - wszędzie. Wystarczy się rozejrzeć. (...) Największa inspiracją są ludzie, a ciekawa rozmowa - zawsze dostępnym i niewyczerpalnym źródłem dobrej energii. (...) By odzyskać dostęp do własnej energii, wystarczy zrobić dwa kroki. Pierwszy: odpowiedzieć sobie na pytanie, co w życiu daje nam poczucie sensu, spełnienia i radości. Drugi: zrobić to. I od dziś robić to codziennie. Tak naprawdę już teraz mamy wszystko to czego potrzebujemy, aby odzyskać siły. Wystarczy tylko znaleźć do tego dostęp. Powinniśmy nauczyć się aktywizować własne zasoby (...). Gdy będziemy do nich podłączeni, możemy stawić czoła każdemu wyzwaniu, poradzić sobie ze stresem."

"(...) człowiek, który ma trzech oddanych przyjaciół, zdecydowanie lepiej radzi sobie ze stresem i mniej choruje niż samotnik. (...) Trzy nasze najważniejsze źródła energii: miłość do siebie, akceptacja i empatia w stosunku do innych oraz oparcie, jakie daje nam tak zwana siła wyższa. (...) Świadoma gospodarka = uważna konsumpcja. Są dobre pokarmy, które nas wzmacniają, dodają energii, ale są też takie, które nas z niej drenują. I wbrew pozorom nie mówimy tu wyłącznie o jedzeniu. Równie istotne są pokarmy dla ducha i psychiki: programy w telewizji, książki, filmy, rzeczy, które kupujemy, słowa jakie wypowiadamy, a nawet... nasze własne myśli i stany emocjonalne. (...) Wszystko, czemu dajemy energię - rośnie. Tak jakbyśmy pielęgnowali ogród. Te rośliny, których doglądamy, mają się dobrze. Te, które zostawiamy samym sobie, obumierają. Takim doglądaniem jest nasza uwaga, bo za nią podąża energia. Jeśli chcemy wyhodować szczęście, powinniśmy się koncentrować na tym, co w naszym życiu dobre, a nie na tym co nam się nie udało. (...) Nasze działanie jest zawsze wypadkową trzech czynników: tego, co myślimy na dany temat, jakie mamy w związku z tym emocje i czego chcemy. Komponent wolicjonalny (wola) umiejscowiony jest w brzuchu, komponent emocjonalny (uczucia) - w sercu, a komponent poznawczy (nasze przekonania i myśli) - w głowie. Gdy głowa, serce i brzuch mówią jednym głosem, kiedy wszystkie te trzy sfery są spójne, działamy zgodnie ze sobą, nie wytrącamy energii. (...) Po owocach nas poznacie. Wynik pokazuje, jaka ostateczna decyzja zapadła, nawet jeśli jej sobie nie uświadamiamy. (...) Ostateczna decyzja zapada wtedy, gdy za czymś podąży nasza energia. A emocje mają najwyższą energię więc to one decydują."(zebrane materiały pochodzą z artykułów publikowanych w magazynie Zwierciadło/Życie wewnętrzne/Ochronić siebie. Odnawialne źródła energii (Z nr9/2011). Wojna o pokój (Z nr10/2011)).

coś dla domu, coś dla siebie

2011-09-29T10:13:00.015+02:00

mała rzecz a cieszy! coś dla domu i coś dla oka czyli dla mnie! kiedyś była to zwykła drewniana deseczka, a teraz już taka nie jest. szkoda, że nie zrobiłam zdjęcia z serii before&after, ale myślę, że każdy wie jak wygląda zwykła drewniana deseczka do krojenia, taka prosto ze sklepu gospodarstwa domowego. dla chętnych poniżej podaję przepis na samodzielne wykonanie deseczki do Waszego domu.

PRZEPIS NA MALOWANĄ DESECZKĘ

potrzebne Wam będą: zwykła drewniana deseczka, farby akrylowe w kolorze czarnym, różowym, błękitnym i białym, cienki (1) i gruby (14) pędzelek, bezbarwny lakier w spray'u (ja użyłam CraftsSpray).

sposób wykonania: czystą i suchą deseczkę pokryć czarną farbą akrylową z obu stron za pomocą grubszego pędzelka. poczekać aż farba dobrze wyschnie. następnie ołówkiem naszkicować wzór serca i wypełnić kontury różową farbą, gdy dobrze wyschnie - naszkicować mniejsze serce i pomalować białą farbą. poczekać aż serce wyschnie w międzyczasie nanieść cienkim pędzelkiem kropkowane wzory w kolorze białym i różowym. na końcu gdy farby dobrze wyschną namalować najmniejsze błękitne serce i dokończyć tą samą farbą kropkowany wzór. zostawić na kilka godzin do wyschnięcia. następnie pokryć równomiernie z obu stron cienką warstwą lakieru w spray'u i poczekać 24h aby wszystko dobrze wyschło! i gotowe!

teraz deseczka służy jako mini tablica informacyjna.
można po niej śmiało pisać kredą miłe, krótkie wiadomości do domowników!

zapraszam też do Pracowni CZERWONE KALOSZE,
gdzie dziś pojawiło się nowe fioletowe pudełko... z konikiem z karuzeli!

PS. a w planach na najbliższe dni... pudełko na herbatę z przegródkami... też czarne do kompletu!

polne elfy (2)

2011-09-27T21:29:00.012+02:00

czy pójdziemy dziś znów na łąkę? - to pierwsze o co zapytał Jaromir, gdy przyszliśmy po niego do przedszkola. ale dziś mieliśmy trochę spraw do nadrobienia, więc łąka musiała poczekać.
czy w trawie na łące żyją pająki? po chwili, a smoki? najwyraźniej musimy wybrać się tam ponownie i zbadać wszystkie niezbadane sprawy...

a wieczorem nad miastem przemknęła spóźniona letnia burza (z piorunami i grzmotami). lato wcale się jeszcze nie skończyło moi drodzy!

polne elfy (1)

2011-09-26T19:09:00.012+02:00

po co wracać do domu kiedy w taki ciepły wieczór? może pójdziemy na naszą łąkę poszukać polnych elfów? może spotkamy spóźnione rusałki (pokrzywniki)? a może po prostu poleżymy w trawie? i tak zrobiliśmy zamiast wracać z przedszkola prosto do domu pognaliśmy na łąkę...

cztery łapki polnych elfów...

przy okazji...

2011-09-23T12:55:00.010+02:00

przy okazji poszukiwań podręcznika do gry na pianinie dla dzieci
wybrałam się dziś na wyprawę do wielkiego miasta.
zabrzmiało to co najmniej jak wyprawa na biegun północny,
ale tak właśnie jest...
mimo, że mieszkam w wielkim mieście prawie w nim nie bywam
wydeptując głównie ścieżki w znajomej mi okolicy.
tak więc pod drodze zaliczyłam kilka domów książki i ulubionych miejsc,
by w końcu trafić do celu - księgarni muzycznej na Bednarskiej.
podręcznik kupiony, więc miałam jeszcze kilka chwil
na spacer po słonecznej Warszawie!

w Galerii Związku Artystów Plastyków wypatrzyłam obraz
jednego z moich ulubionych polskich malarzy.
Edward Dwurnik od zawsze zachwycał mnie
swą paletą barw i obrazami - mapami miasta
(szczególnie lubię jego cykl XI Warszawa, do obejrzenia TUTAJ).
ten dzisiejszy obraz chętnie bym powiesiła u siebie w domu.
skoro już o sztuce mowa wspomnę o filmie Wima Wendersa,
na który mam ogromną ochotę wybrać się w najbliższym czasie.
Pina Bausch - niezwykła postać, wybitna tancerka i choreografka,
która odkryła radość poruszania się.
obszerny materiał na jej temat
jest do przeczytania we wrześniowym Zwierciadle.
ale Pinę i jej Tanztheater Wuppertal trzeba po prostu zobaczyć!

przechodząc obok Teatru Wielkiego zajrzałam do Metropolitan
na chwilę relaksu przy szumie fontann.
szkoda, że nie było ze mną chłopców...
bardzo lubią to miejsce!

na koniec optymistyczny obrazek ze Skweru Hoovera
na zakończenie lata i powitanie jesieni!
wszak to właśnie dzisiaj!
oby weekend był cały taki słoneczny jak ten dzisiejszy piątek!

za chwilę piątek! za moment 100! :)

2011-09-22T22:37:00.007+02:00

kolejny dzień - z trzech bez Taty - za nami. sukcesy w szkole (punktualne przyjście do szkoły i żaglówka* za naukę) i poza nią (dwa strzelone gole podczas meczu drużyny piłkarskiej i nowe nuty poznane na lekcji pianina). i mile spędzone wspólne chwile przy odrabianiu lekcji. i pomysły na jesienne dekoracje do domu kiełkujące od kilku chwil w mej głowie** i szczypta inspiracji przed snem do obejrzenia TUTAJ. a jutro piątek, ostatni dzień rozłąki i dużo wyzwań i spotkań (między innymi warsztaty malarskie!) i weekend już tuż, tuż! i za chwilę poznam 100 obserwatora mojego bloga (ciekawe kto nim będzie???)!

* w szkole chłopców w klasach 0-3 zamiast ocen stawiane są znaczki. żaglówka, dzwon, pirat i kółko ratunkowe. przy czym żaglówka jest najlepsza a najgorszy jest oczywiście pirat!
** podpowiedzią niech będzie dzisiejsze zdjęcie!